"Szkoła Tajemnic" - Rodział 1

Rozdział 1

  - Mamo, mamo, co się tam stało?- krzyczałam, ale nikt mi nie odpowiadał.
Może ktoś się włamał do domu i coś zrobił mamie, muszę coś zrobić- ale po chwili usłyszałam, jak ktoś mi odpowiada.
  - Wszystko dobrze młoda... mama tylko stłukła talerz- odpowiedział w końcu głos.
Kris przyjechał... szybko zbiegłam ze strychu, by przywitać brata.
  - Kris, jak tam na studiach?- zapytałam i przytuliłam się do niego. Był on wysokim blondynem, aktualnie z bródką. Sięgałam mu do ramienia. To mój ulubiony brat i nim pozostanie.
  - Niedługo będę miał obronę magisterki, a co tam u ciebie, młoda?- uśmiechnął się szeroko i mi położył rękę na głowę. Też się uśmiechnęłam, bo zawsze się cieszę gdy widzę go uśmiechniętego.
  -  Chyba już słyszałeś, że zmieniam szkołę... jutro idę do nowej szkoły w połowie drugiej klasy, ciekawe czy mnie zaakceptują.- Naprawdę się trochę tego boję, mam nadzieję, że znajdę przyjaciół, bo jeśli chodzi o naukę to i tak się tym nie muszę przejmować, nigdy się nie uczyłam i nie wiem czemu miałabym zacząć teraz...
   - Nie przejmuj się tym młoda, nie będzie źle, a jakby co to do mnie zadzwoń. Tak czy inaczej czasem zadzwoń to pogadamy, a teraz mnie puść, muszę wziąć rzeczy z samochodu- tylko ciekawe gdzie znowu podziałam tę komórkę, bo bez niej raczej nie zadzwonię i tak nigdy mi nie jest potrzebna, teraz pewnie też nie będzie, bo znowu zostanę bez przyjaciół, znajomych, bo nikt i tak nie będzie chciał mnie, nawet poznać. Muszę się wreszcie przestać tym zadręczać.
  - Poczekaj, pomogę Ci Kris'ie- krzyknęłam, gdy mój brat już szedł do samochodu stojącego przed domem. Szybko do niego podbiegłam i razem ponosiliśmy rzeczy do domu.Gdy skończyliśmy usłyszałam głosy dochodzące z podwórka, więc wyjrzałam przez okno, a tam zobaczyłam Olę, Michaela, Odża i Martine, ale ta pierwsza dwójka oczywiście się kłóciła.
  - Mamo, mogę wyjść na podwórko na półtorej godziny- zapytałam szybko przed wyjściem.
  - Tak, ale jak wrócisz to pomożesz mi z obiadem- odpowiedziała.
 Szybko wybiegłam z domu i pobiegłam do Oli i Michaela, bo musiałam (znowu) uspokajać sytuację między nimi.
  - Co się znowu stało?- zapytałam szybko
  - Znowu nazwał mnie czarownicą!- odpowiedziała wściekła Ola i spiorunowała wzrokiem Michaela, który miał minę jakby nie rozumiał o co jej chodzi, chociaż tak pewnie było.
  - Ola uspokój się, a ty Michael przestań ją tak nazywać i przeproś!- prawie krzyknęłam, bo miałam już dość takich sytuacji...
  - Ale za co mam przepraszać, co jest złego w nazwaniu kogoś czarownicą...- On na pewno nic nie zrozumiał
  - Może Oli się nie podoba, że tak ją nazywasz- może ukrywa że naprawdę jest czarownicą, chociaż w sumie, czarownice nie istnieją, więc to nie możliwe- Przeproś ją
  - No dobra... przepraszam, ale nadal nie wiem co w tym złego- odrzekł znudzonym głosem z głupim uśmieszkiem na twarzy.
  - No to co? Gramy w piłkę?- zapytał szybko Odżo, żeby zmienić temat. Niby najmłodszy z naszej piątki, a rozumie więcej niż ta kłócąca się dwójka razem wzięta.
  - A właściwie Martine, czemu nazywasz swojego brata Odżo?- spytałam gdy grałyśmy w siatkówkę.
  - Właściwie to nie wiem nazwałam go tak kiedyś, gdy byłam mała i się przyjęło. Wiesz... mam powiem sekret, ale zdradzę go tylko tobie i trochę później.- powiedziała i lekkim uśmiecham odbijając piłkę nad siatką- Powiem Ci go, gdy Odżo pójdzie do domu na obiad- dodała szeptem- czyli za jakieś 10 minut- uśmiechnęła się jeszcze szerzej.